دید / هتک / عفت عمومی
توهین
توهین یا اهانت در لغت از ریشه «وهن» به معنای سست گردانیدن است. در اصطلاح عبارت است از هر گونه رفتاری، اعم از قول، فعل، کتابت و اشاره که به گونه ای موجب وهن حیثیت مخاطب در نظر افراد متعارف و معمولی جامعه گردد. بنابراین اگر کسی دیگری را با کلماتی مخاطب قرار دهد که موجب تحقیر و استحقاق او شود در حالیکه مخاطب مستحق و سزاوار این این الفاظ و القاب نباشد بدان توهین گویند. اگر توهین با الفاظ تحقق یابد آن را فحش، دشنام و ناسزا می نامند که عبارت است از هر گونه سخن زشت و رکیک و مستهجن. توهین فعلی مانند آب دهان بر روی کسی انداختن و یا هل دادن تحقیرآمیز او. برخی از اشارات دست نیز در فرهنگ ما توهین تلقی می شود.
بنابراین توهین و اهانت همانند احترام و اکرام یکی از عناوین قصدیه است و بدون قصد محقق نمی شود و عبارت است از الفاظ صریح یا ظاهر یا اعمال و حرکاتی که با لحاظ عرفیات جامعه و با در نظر گرفتن شرایط زمانی و مکانی و موقعیت اشخاص موجب تحقیر آنان شود. اظهار نظر مبتنی بر اشتباه یا بی توجهی، توهین محسوب نمی گردد.
در فقه اگر به شخصی به طور صریح نسبت زنا یا لواط دهد مثلاً بگوید : «زنازاده» اصطلاحاً بدان «قذف» گویند که مجازات آن 80 تازیانه است. اما اگر نسبت زنا یا لواط به طور صریح نباشد مثلاً بگوید«حرام زاده» یا «دیوث» تا 74 تازیانه تعزیر می شود. همچنین سایر دشنام ها که عرفاً موجب آزار و اذیت شنونده می شود، مانند «انسان پست»، «کافر»، «سگ»، «بدبخت» و «دیوانه» تا 74 ضربه تازیانه دارد. به این نوع اهانت ها که قذف نباشد در اصطلاح «شتم» گویند که مجازات آن تعزیر است.
تنها استثنایی که وجود دارد در جایی است که مخاطب سزاوار استخفاف و کوچک شمردن باشد که عبارت است از: کافر، بدعت گذار و متجاهر (متظاهر) به فسق.
توهین و اهانت یکی از مسائلی است که در آنها شخصیت و شأن اجتماعی افراد در نظر گرفته شده است. شخصیت برخی از افراد آنچنان والاست که حتی فحش های سیاسی مانند «خشونت طلب» و «غرب زده» برای آنها غیر قابل تحمل و موجب تحقق اهانت و توهین است
09127045177
تذکر: